سلام دوستان من حالتو خوبه اميد وارم هر جا هستيد سالم وسبز باشي  عزيزانم  ايندفعه چيزي از خودم نزاشتم يه  عزيزي به من لطف کردن و از راه دور به من محبت کردن منم خاستم جواب محبتشو بدم واسه همين حرفاي که واسم گذاشت رو  من تو وبم به نمايش همه گذاشتم اميد وارم که خوشتون بياد باور کنيد همه حرفاي دلمه مرسي از همه شما که به من لطف داريد

مرا به آغوشت راه بده ، ميخواهم براي اولين بار ببوسمت ،  بيا چشمانمان را
ببنديم ،  ميخواهم وقتي لبهاي معصوممان به هم گره ميخورد و هر دو از فرط
لذت در اغوش يکد يگر نفس نفس ميزنيم ،  از لذت متناهي جسممان ، وجود
نامتناهي خداوند را با چشماني بسته تصورکنيم ،  چشمانت را باز کن!؟
نه!..نه..!، لبهايمان از گرمي شهوت خشک شده اما گونه هايمان از اشک
خيس ، ما ساعتهاست که در آغوش يکد يگر ميگرييم .  اي تنها هم آغوش
من ،  بيا که احساسم را برايت دست نخورده نگاه داشته ام و جسمم را به
 لذت بوسه اي نفروخته ام ، بيا که ميخواهم وقتي دستانت را به روي
 احساسم ميگذاري ،از فرط لذت ، قطره هاي اشک بر گونه هايت بدرخشد ،
 ميخواهم با اشکهايت بر تمام احساسم بوسه زني ، ميخواهم اشکهايت
تمام روحم را خيس کنند ، بيا که  . . .

شبهايي که بي تو گذشت
اه از ان شبانه هايي که بي تو گذشتو من چقدر حقارت ماه را به جان خريدم
زماني که تو به ايينه نگاه کردي
 اه از ان لحضه هايي که نفسهايت   به بازي مي شمردم
و تو خاموش مسير زندگيم را مي کاويدي
اما....
اکنون اين منم خسته از گذشت حادثه ها و زند گيم که هنوز ابستن حادثه مانده است

دلم به شوق روي تو گل بهار مي شود
خزان زرد بي برم بنفشه زار مي شود
قرار بردي از من و قرار مي شود
بساز با دو دست خود شکسته هاي عود من
به تار جنگ گر زني دلم سه تار مي شود
مخواه از مردنم که تو تمام هستي مني
که مرده جاودانزنو ز روي يار مي شود
ستاره ام را ربوده اند بيا شيم منير کن
که با تو هر شب سيه ستاره دار مي شود

رو مي کنم به اينه    رو به خودم داد مي زنم
بين چقدر حقير شده
اوج بلند بودنم
رو به مي کنم به اينه من جاي اينه مي شکنم
رو به خودم داد مي زنم
اين اينه است يا که منم
 منو ما کم شدهايم خسته از هم شده ايم
بنده خا ک خاک ناپاک
 خالي از معناي ادم شده ايم
رو مي کنم به اينه     رو به خودم داد مي زنم
ببين چقدر حقير شده اوج بلند بودنم
دنيا همون بوده و هست
حقارت از ما ومنه
وگرنه پيش کائنات زمين  مثل يه ارزنه
زمين بزرگ و با ز نيست دنياي رمزو راز نيست
به هر طرف رو مي کنم راه رهايي باز نيست
منو ما کم شده ايم خسته از هم شده ايم
بنده خاک خاک ناپاک خالي از معناي ادم شده ايم
دنيا کوچيکتر از اونه که ما تصور مي کنيم
فقط با يه عکس بزرگ چشمامونه پر مي کنم
به روز ما چي امده منو تو خيلي کم شده ايم
پاييز چقدر سنگيني داشت که مثل ساقه خم شديم
منو ما کم شده ايم خسته از هم شديم

هميشه در فراغ او نشسته ام به کوچه ها  که من هميشه عاشق براي راه مهديم
چنان شدم محو جمال که من نديده ام رخش  هميشه منتنر شدم که من شوم فداي يار
بيا تو اي نشان يار هميشه منتظر نزار      بزار که من ببينمت شوم چو شاد اي  نگار
دلم گرفته  بر درت که کي شوم چو ميهمان    هميشه دل بخواهدت که من بيام به جمکران
هميشه در فراغ تو نشسته ام چوشب به صبح     نديدهام  رخ تورا که جان کنم فداي يار
شنده بودم که ميگفت  شيخ مريد ما به ما    که جمعه ها اقا مياد سر ميزنه به خونه ها

 چه ميشود منم يبار ببينمت   رخ تورا     شومن فداي چشم تو که گريه کرد به خلقها
هميشه در دعا شدي که رب ببخشه اين گناه     ولي  که من پر زه گنه نشسته ام براه تو
شايد يع رئز تو اومدي منم بخواب بودمي     تو خوب مهربان شدي  نزاشتي تا بد خواب بشم
چرا که من نبينمت نديده عاشقت بشم      خداي داده عشق را چنان که من مستت بشم
اقا بيا اين دفعه رو گذشت به کن زبنده ات      بخواه زه ان  خداي پاک ببخشه اين گناه ما
هميشه در فراق تو به گريه شد چشاي ما       هميشه اين چشاي ما نميبينه اقا چرا

تو کجائي ماه رويم که شد منتظر ت باز
نميدونم کي بيائي که شوم منم فذايت
همه وقت به انتظارت بنشيم دم کويت
تو نگفتي کي ميائي که بيام  شوم فدايت
تو هميشه مهرباني من هميشه خشک هستم
قذرتو که من ندونستم و  امدي سراغم
هميشه در فراغ تو نشسته ام به کوچه ها
چنان که منتظر شدم

 به يکي گفتم که بايد منتظر باشي به يار   گفت منهم انتظارش ميکشم
هر دمي از عمر  چون ميرد چون هدر
من نميدانم چرا اينگونه ميشم در بدر
اينهمه  در انتظارش مانده ام
ترس من اين است نبينم رويه يار
عاقبت او در خفا من در گناه
شايدم روزي بيايد او نبيند چون مرا
من برايش منتظر گشتم بياد  عاقبت مجنون شدم ليلي نمي ايد چرا ؟

از غــــم عشق چه مي بايد کرد
          به دمي ديداري ميتوان راضي شد          
                   به تمناي نگـاهي  مي توان تشنه جانبازي شد
                             مي توان دل خوش کرد به کلامي که شنيد   
                                    از دو خط نامه سرد مي توان داغ شدو شعله کشيد 
      از جهنم گذري کردو گذشت به گذرگاه رسيد به گذرگاه تباهي به جنون 
             وز عطش فرياد زد فريــــاد

اون که يه وقتي  تنها کسم بود              تنها پناه دل بي کسم بود
تنهام گذاشته رفت است کنارم               از درد دوريش من بي قرارم
خيال مي کردم پيشم  مي مونه               ترانه عشق واسم ميخونه
خيال مي کردم يه هم زبونه                  نمي دونستم نا مهربونه
با اين که رفته  اما هنوزم                   از داغ عشقش دارم مي سوزم
فکرو خيالش همش با هامه                  هر جا که مي رم جلو چشامه
دلم مي خوات تا دووم بيارم                 رو درد  دوريش مرهم بزارم
اما نميشه         راهي ندارم           نمي تونم من          طاقت بيارم

   ميميرم برات
     نمي دونستي ميميرم بي تو بدون چشمات
         رفتي از برم 
             تو مي دونستي که دلم مسته به ساز صدات
                اروزمه که نمي دونستي
                   که من ميميرم برات      
            نمي خوام بياي   
               نمي خوام بياي ميون تاريکي من تو حروم بشي
                  نمي خوام ازت            
                      نمي خوام مثه يه شمع تو بسوزيو
             برام تموم بشي
                 برو تا بزرگي
                   مي خوام که فقط ارزوم بشي
   ........ميميرم برات